โอเอซิสบ่อน้ำในทะเลทราย

วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม 2008                        อ่าน  ฮีบรู 10:19-25

เหตุฉะนั้นจงหนุนใจกันและต่างคนต่างจงก่อกันขึ้น ตามอย่างที่ท่านกำลังทำอยู่นั้น  (1 เธสะโลนิกา 5:11)

คุณยายของผมใช้ห้องครัวเปลี่ยนแขกแปลกหน้าให้เป็นมิตร  ท่านเลี้ยงต้อนรับด้วยอาหารแบบง่ายๆ และทำเผื่อไว้เสมอสำหรับบางคนที่อาจแวะมาเยือน แขกที่มาบ่อยๆ เป็นนักเทศน์หนุ่มโสดซึ่งรับใช้พระเจ้าที่โบสถ์ในชุมชนของเรา ถึงไม่ใช่ศิษยาภิบาลคริสตจักรที่คุณตาคุณยายเป็นสมาชิกแต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ  ขณะที่แขกรับประทานอาหารอยู่นั้น  คุณตามักจะพูดให้กำลังใจพวกเขาเสมอ  ท่านทั้งสองทำให้บ้านเป็นโอเอซิสและมองคนด้วยความปรารถนาดี อยากให้มีความหวังท่ามกลางความแล้งน้ำใจของสังคม

ปัจจุบันท่านทั้งสองเสียชีวิตแล้ว นักเทศน์คนนั้นก็ย้ายไปทำงานที่อื่น หลายปีต่อมาผมพบเขาโดยบังเอิญ  ตอนนี้เขาเป็นศิษยาภิบาลที่ประสบความสำเร็จในคริสตจักรใหญ่แห่งหนึ่ง เขาบอกผมว่า “คุณยายเป็นแม่ครัวชั้นยอด  ผมไปที่นั่นไม่ใช่เพื่อรับประทานอาหารเท่านั้น   เพราะถ้าไม่ได้กำลังใจจากท่านการรับใช้ปีแรกของผมคงไม่ตลอดรอดฝั่ง ตอนนั้นผมอยากหยุดแต่ท่านคอยหนุนใจให้ผมเดินหน้าต่อไป”

อัครทูตเปาโลเห็นว่าการให้กำลังใจเป็นการรับใช้ที่สำคัญอย่างหนึ่ง จึงเขียนไว้ว่า “จงหนุนใจกันและต่างคนต่างจงก่อกันขึ้น”  คำพูดหนุนใจก็เหมือนกับการโยนก้อนหินลงในสระน้ำนิ่ง  ทำให้เกิดละลอกคลื่นแห่งความหวัง สามารถเปลี่ยนใจบางคนได้และอาจส่งผลต่อไปในวันข้างหน้าของเขาด้วย

อธิษฐาน  พระเจ้าข้า โปรดช่วยข้าพระองค์ให้มีวิธีพูดหนุนใจกัน อาเมน

ข้อคิดสำหรับวันนี้ การมีน้ำใจเอื้อเฟื้อของคริสเตียนสามารถช่วยหนุนใจคนที่หมดหวังได้