"กามเทพที่รัก!!!" ในอดีตกาลนามมาแล้ว เค้าว่ากันว่า มนุษย์ทุกคนมีหัวใจด้วยกันจริงๆ แล้วทั้งหมดสองดวง แต่ยังมีเทวดาน้อยอยู่องค์หนึ่งซึ่งไม่รู้จักสิ่งที่เค้าเรียกว่าหัวใจ ด้วยความที่สงสัยว่าหัวใจนั้นมันเป็นอย่างไร เทวดาน้อยจึงได้ไปถามนางฟ้าผู้ที่ดูแลทางเข้าออกของประตูสวรรค์… “ท่านนางฟ้า โปรดบอกข้า หัวใจคืออะไร…?” “หัวใจ…ก็คือสิ่ง บริสุทธิ์ สวยงาม ที่สุดของมนุษย์ยังไงเล่า” “แล้วสิ่งที่เรียกมนุษย์อยู่แห่งใดล่ะ…?” “อยู่เบื้องล่างยังอีกฟากของประตูสวรรค์นี่ยังไงเล่า” “เปิดประตูให้ข้าไปชมหัวใจของมนุษย์ได้มั้ย นางฟ้า…?” “มิได้หรอก มันผิดกฎของสวรรค์ เจ้ากลับไปซะเถอะ แค่เจ้ามาสนทนากับข้าก็ผิดมากเท่าใดแล้ว เจ้ารู้ตัวมั้ย เจ้าเทวดาน้อย” เทวนาน้อยทำทีว่าหันหลังกลับไป แต่ด้วยความที่อยากได้หัวใจมาครอบครองไว้เป็นของตน จึงได้นำคันศรธนูมา ล้วยิงไปที่นางฟ้าผู้รักษาประตูสวรรค์หวังจะให้นางฟ้านั้นสลบไปในชั่วข้ามคืนนั้นเอง เทวดาน้อยแอบเปิดประตูสวรรค์แล้วบินไปยังโลกมนุษย์ กลางดึกของคืนนี้เป็นคืนที่เงียบสงบ มนุษย์ทุกคนต่างหลับกันหมดแล้ว เทวดาน้อยจึงแอบบินเข้าไปในบ้านของมนุษย์ทุกคน แล้วไปเอาสิ่งที่เรียกว่า “หัวใจ” ของทุกคนบนโลกมนุษย์ มาคนละหนึ่งดวง แล้วนำลอยขึ้นไปบนสวรรค์ หวังจะขโมยกลับไปเป็นของตน แต่ระหว่างที่เทวดาน้อยกำลังกลับเข้าไป ปากทางของประตูสวรรค์ได้มีนางฟ้าและเทวดาแห่งความรักยืนกั้นอยู่ เทวดาน้อยเห็นดังนั้นจึงบินหนี แต่นางฟ้าองค์หนึ่งได้บินตามเพื่อมาแย่งหัวใจของมนุษย์ทั้งหมดมาไว้ แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อหัวใจทั้งหมดได้เกิดกระจายออกแล้วร่วงโปรยปรายไปยังบนโลกมนุษย์ และได้เกิดการสลับสับเปลี่ยนเจ้าของหัวใจกันในค่ำคืนนั้นเอง… เทวดาน้อยถูกลงโทษด้วยการเป็นเด็กตลอดกาล และเปลี่ยนชื่อเป็นกามเทพให้อยู่บนโลกมนุษย์เพื่อตามหาหัวใจสองดวงของมนุษย์ที่ไ ปอยู่กับใครอีกดวงหนึ่ง ให้มาพบกันตลอดไป ตอนนี้หัวใจของคุณอีกดวงหนึ่งก็คงอาจจะอยู่กับใครบนโลกใบนี้ก็เป็นได้ อย่ารอให้ กามเทพ เป็นคนหาหัวใจให้คุณ… ถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องตามหาหัวใจของคุณคืนมา และเมื่อคุณได้มันคืนมาแล้ว จงดูแลหัวใจคุณให้ดี อย่าได้ปล่อยให้หัวใจมันจากคุณไปอีก… เพราะคุณอาจจะไม่มีวันเจอหัวใจอีกดวงที่แท้จริงของคุณตลอดชีวิต หรือชั่วชีวิตก็เป็นได้ - - -
mocca - Buddy Zeus - Mocca

สิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด มักจะเป็นสิ่งที่ไม่มีค่าที่สุด


บางทีสิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน เราก็คิดว่าเราก็ต้องเห็นอยู่อย่างนั้นตลอดไป
ไม่เคยคิดว่าสิ่งนั้น สำคัญกับเรา มองไม่เห็นแม้แต่ค่าของๆสิ่งนั้น

เหมือนกับการที่เราเห็นหน้าใครอยู่ทุกวัน คนๆนั้นวิ่งตามคอยใส่ใจเราอยู่ทุกวัน
เราก็มักจะดูว่าใครคนนั้น เป็นคนงี่เง่า น่ารำคาญ
จนวันนึงถ้าเราต้องสูญเสียใครคนนั้นไป เราอาจจะรู้สึกเสียใจและเสียดาย
เราอาจจะต้องการเรียกร้องให้เค้ากลับมาเหมือนเดิม
หรือ บางทีเราก็อาจจะรู้สึกว่าดีใจที่เราได้มีชีวิตที่ปราศจากความน่ารำคาญ
แต่จะมีใครที่รู้สึกหรือ นึกถึง ความรู้สึกของคนที่เป็นฝ่ายให้บ้าง

บางทีสิ่งที่เค้าให้อาจไม่ได้ตั้งใจทำให้เรารำคาญ
แต่ที่เค้าทำไปเพราะ รักเราจริงๆ และ เป็นห่วงเราจริงๆ

เหมือนความรักของพ่อแม่ ความรักของเพื่อนสนิทที่เรามีอยู่
เหมือนความรักของใครอีกหลายคนที่ให้เราด้วยความจริงใจ

เราเคยคิดบ้างไหม เคยคิดว่าเราดูแลความรู้สึกของเค้าดีพอหรือยัง
เราให้ความสำคัญถูกคนหรือเปล่า?
เราให้ความสำคัญกับคนที่ให้วัตถุมากกว่าความรู้สึกหรือเปล่า?

สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ต้องมองด้วยหัวใจ
แต่เรามักจะไม่ใช้หัวใจมองคนที่ให้ความรู้สึกดีๆให้เรา
เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสินด้วยสายตา
แต่บางทีสิ่งที่เรามองข้ามไป อาจเป็นสิ่งที่ดีมี่สุดในชีวิตเราก็เป็นได้

ความผูกพัน



ความผูกพัน

ความรัก..และวันเวลา

นำมาซึ่ง..ความผูกพัน

โดยที่เรา.ไม่ทันรู้สึกตัวมาก่อน

คนบางคนมีความรัก..และสุขที่ได้ผูกพันกับคนที่ตนรัก

อีกบางคนอยากรัก..แต่ไม่อยากผูกพัน..

สิ่งใดกันหนอ?..ที่ผูกและพัน..คู่รักเข้าไว้ด้วยกัน

ความรัก..ความคิดถึง..ความห่วงใย..การยอมรับ..การให้อภัย..

คำตอบนั้น..มีได้ร้อยแปด..พันประการ

ขอเพียง..ความรักนั้น..เกิดจากใจแท้จริง

ทุกสิ่งทุกอย่าง..ทั้งร้ายและดี..

ที่ได้เกิดขึ้นในวันเวลาที่ผ่านไป

นับตั้งแต่วินาทีที่มีใครคนนั้นอยู่ข้างในใจ

จะกลายเป็นสายใย ...ที่ไม่อาจรู้ความแข็งแรง

และไม่อาจคะเนความยาวไกล..ที่มีหน้าที่ผูกและพัน..

ใครหลายคนอาจคิดว่าการจากกัน..

อาจทำให้สายใยนี้ขาดลง...

แต่ในความเป็นจริงนั้น..

หากจากกันทั้งที่ยังรัก..

ยิ่งคิดถึง..ยิ่งห่วงหา..สายใยยิ่งแข็งแรง

หากจากกันเพราะไม่รัก..

ก็ใช่ว่าจะความผูกพันจะขาดหาย..

เพียงแต่เจ้าของ..เจ็บปวดเกินกว่าจะอยากนึกถึง

จึงเก็บมันไว้ในส่วนลึกของใจ..

เมื่อเวลาผ่านไป..เมื่อคิดถึงได้โดยที่ไม่เจ็บปวด

จะพบว่าความผูกพันไม่ได้หนีหน้าไปไหน

หากยังคงสงบนิ่ง..

รอคอยการค้นพบจากใจตัวเราเอง

ขอเพียงให้ ความผูกพัน

เป็นดั่งสายใยที่อ่อนโยน..อบอุ่น

อย่าได้กลายเป็นโซ่..ผูกล่ามหัวใจใครไว้เลย